10 βασικές αρχές που πρέπει να τηρούνται σε μια τάξη στην οποία φοιτούν μαθητές με μαθησιακές δυσκολίες

  1.  Θα πρέπει οι μαθητές μας να γνωρίζουν από την πρώτη κιόλας ημέρα ποιος είναι εκείνος που ορίζει τους κανόνες της τάξης και ποιος είναι υπεύθυνος για την εύρυθμη λειτουργία της. Ακόμη κι αν δεν αισθανόμαστε άνετα με τον συγκεκριμένο ρόλο μας, πρέπει να τον υπηρετήσουμε με αυτοπεποίθηση.
  2. Επαινούμε τους μαθητές μας σε κάθε δυνατή ευκαιρία χωρίς αυτό να είναι υπερβολικό ή ψεύτικο και φυσικά χωρίς να τους βάζουμε «ταμπέλες».
  3. Αποφεύγουμε σε κάθε περίπτωση τις φωνές (πόσο μάλλον τα ουρλιαχτά!) και την ειρωνεία. Κάτι τέτοιο θα αποθάρρυνε ακόμη περισσότερο μαθητές με δυσκολίες συγκέντρωσης, αυτοπεποίθησης και γενικά προσαρμογής.
  4. Αποφεύγουμε την οποιαδήποτε μάχη που ξέρουμε ότι είναι μάχη χαμένη!
  5. Αναφέρουμε πάντα στους μαθητές μας ποιες είναι οι προσδοκίες μας από εκείνους. Δίνουμε πάντα ξεκάθαρους κι εφικτούς στόχους και μιλάμε τη γλώσσα που καταλαβαίνουν τα παιδιά, κυριολεκτικά και μη!
  6. Στους μαθητές με τις πιο εμφανείς δυσκολίες (ειδικά στη συμπεριφορά), δίνουμε εναλλακτικές λύσεις και τους φέρνουμε αντιμέτωπους με τις πιθανές συνέπειες.
  7. Ρίχνουμε το βάρος του επαίνου μας στο πόσα καλά πράγματα έχουν παράγει οι μαθητές μας και όχι στα πόσα λάθη έκαναν. Έτσι θα έχουμε μαθητές που αξίζουν και τους το δείχνουμε σε κάθε δυνατή ευκαιρία.
  8. Περιγράφουμε ακριβώς στα παιδιά ποια είναι η ενδεδειγμένη συμπεριφορά για εκείνα. Με άλλα λόγια θα ήταν προτιμότερο να πούμε στον ανήσυχο μαθητή μας…
    «Γιάννη, θα ήθελα εσύ σήμερα να…» από τα πέσουμε στην παγίδα να τον επιπλήξουμε όταν βλέπουμε ότι δεν έπραξε όπως θα έπρεπε.
  9. Γινόμαστε εμείς οι ίδιοι τα πρότυπα για τους μαθητές μας. Ένας καθηγητής που σέβεται τους μαθητές του, είναι βέβαιο πως θα εισπράξει σεβασμό και από τον ίδιο αλλά και από τους γονείς αργότερα.
  10. Μένουμε στους αρχικούς μας στόχους και δεν αλλάζουμε κατά περίπτωση και κατά το δοκούν των μικρών μας μαθητών. Όλοι μας γνωρίζουμε πολύ καλά, πόσο «χειριστικά» μπορεί να είναι τα μικρά παιδιά. Εμείς οφείλουμε να τους δείχνουμε τον δρόμο και όχι να μας κατευθύνουν εκείνα.

Πολύ συχνά τονίζω ότι ο καθηγητής ή ο κάθε παιδαγωγός διαμορφώνει χαρακτήρες πέρα από το να διδάσκει απλά. Η δουλειά μας είναι κάτι πιο πάνω από ενστάλαξη ξερών και κενών γνώσεων – γνώσεων χωρίς νόημα κανένα. Χρειάζεται να έχουμε πρόγραμμα, στόχους και αποφασιστικότητα για να έχουμε όλοι μας μια επιτυχημένη και δημιουργική σχολική χρονιά!

Αφήστε μια απάντηση